pod redakcją Ojca Tito Paolo Zecca CP

 

Amen.

– Apostoł Paweł mówi: „Ale co do mnie… niech nie będzie żadnej chwały z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata” (Gal 6:14).

– Bracia i siostry, prześledźmy bolesną drogę, którą przebył Jezus, aż dotarł na Golgotę, gdzie złożył siebie w ofierze miłości dla odkupienia ludzkości. Zdajemy sobie sprawę, że – jak powiedział Jezus – uczeń nie może być większy od swego mistrza (Mt 10,24). Droga krzyżowa jest obowiązkową ścieżką każdego prawdziwego chrześcijanina. W tym pobożnym ćwiczeniu, które teraz rozpoczynamy, niech nam towarzyszy przykład i nauka św. Gabriela od Matki Bożej Bolesnej, zaproponowane nam przez współczesnych papieży, którzy wskazali św. Gabriela jako wzór życia chrześcijańskiego i orędownika u Jezusa Ukrzyżowanego i Maryi Bolesnej.

STACJA PIERWSZA: Pan Jezus na śmierć skazany.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Piłat wydał Go im, aby Go ukrzyżowano; Wzięli więc Jezusa i odprowadzili Go” (J 19, 16).

– Pośród tak powszechnego zaniedbania i zapomnienia o życiu wiecznym, gdzie panuje powierzchowność ducha i lenistwo, nawet wśród szanowanych ludzi, którzy umierają zapominając o Bogu, ten młody człowiek, Gabriel, gardząc marnościami świata, szedł za Jezusem Ukrzyżowanym z niewiarygodną siłą woli i w ciągu zaledwie sześciu lat osiągnął doskonałość chrześcijańską (Benedykt XV, Przemówienie na konsystorzu 8 marca 1920).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA DRUGA: Jezus bierze krzyż na swoje ramiona. 

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „A On, dźwigając swój krzyż, wyszedł na miejsce, zwane Czaszką, po hebrajsku Golgotą” (J 19, 17).

– Nie bez najmądrzejszego planu Bożego, w tych nieszczęsnych czasach, w których ludzie oddają się ziemskim przyjemnościom, pełni pychy i wzajemnej nienawiści, troszcząc się tylko o własne egoistyczne interesy, brat Gabriel od Matki Boskiej Bolesnej jawi się nam jako wybitny przykład czystego i nieskazitelnego życia, wielkiej pokory i żarliwej miłości bliźniego. Nie szukał bogactw i zaszczytów, lecz jedynie Boga i Jego woli (Benedykt XV, z dekretu kanonizacyjnego Gabriela dell’Addolorata z 13 maja 1920 r., Non sine providentissimo consilio).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA TRZECIA: Pan Jezus pierwszy raz upada pod krzyżem.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Rozejrzałem się dookoła i nie było nikogo, kto mógłby mi pomóc; Czekałem z utęsknieniem, lecz nie było nikogo, kto by mnie podtrzymał” (Iz 63,5).

– Miłosierny Bóg dał Gabrielowi kolejną szansę na powrót do pierwotnej myśli o zostaniu zakonnikiem. W oktawę Wniebowzięcia udał się do katedry w Spoleto, aby oddać cześć starożytnej ikonie, którą niesiono w procesji. Patrząc na nią, poczuł, że mówi w swoim sercu: „Franciszku, świat nie jest stworzony dla ciebie, czeka cię życie zakonne”. Młody człowiek był głęboko poruszony i od tego momentu postanowił wstąpić do zgromadzenia pasjonistów (Benedykt XV, z dekretu kanonizacyjnego Gabriela dell’Addolorata z 13 maja 1920 r., Non sine providentissimo consilio).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA CZWARTA: Pan Jezus spotyka Matkę swoją.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Jezus ujrzał stojącą Matkę swoją” (J 19, 26).

– Gabriel był głęboko oddany Matce Bożej. Nic nie było dla niego słodsze i radośniejsze niż przywoływanie imienia matki, którą czcił z synowską miłością. Był tak zjednoczony z myślą o Maryi Dziewicy, że ta żarliwość przejawiała się zarówno na jego twarzy, jak i na ustach (św. Pius X, streszczenie beatyfikacji z 31 maja 1908 r., Mirabilis in sanctis suis).

Zdrowaś Maryjo.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA PIĄTA: Szymon Cyrenejczyk pomaga Jezusowi nieść krzyż.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Gdy Go prowadzili na szubienicę, zatrzymali niejakiego Szymona Cyrenejczyka i włożyli na niego krzyż” (Łk 23, 26).

–  Gabriel jest wybitnym przykładem pokory. Mając zawsze w pamięci boskie słowa Jezusa: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca”, uważał wszystkich za wyższych od siebie i za sługę wszystkich (Benedykt XV, z dekretu kanonizacyjnego Gabriela dell’Addolorata z 13 maja 1920 r., Non sine providentissimo consilio).

Chwała Ojcu .

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA SZÓSTA: Weronika ociera twarz Chrystusowi.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).

– Chrześcijańskie świadectwo św. Gabriela od Matki Boskiej Bolesnej jest tak niezwykłe i wyjątkowe, że może być stawiane za wzór całemu Kościołowi, a zwłaszcza nowym pokoleniom. Gabriele był młodzieńcem swoich czasów, pełnym życia i entuzjazmu, ożywionym pragnieniem pełni, które popychało go poza ziemskie i przemijające realia, by szukać schronienia w Chrystusie (Papież Franciszek, List do ks. prałata L. Leuzziego z okazji stulecia kanonizacji, 13 lutego 2021 r.).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA SIÓDMA: Pan Jezus upada po raz drugi. 

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Ofiarował na śmierć swoje życie i zaliczony został do przestępców” (Izajasz 52:12).

– Również dziś Gabriel zachęca młodych ludzi, aby rozpoznali w sobie pragnienie życia i spełnienia, którego nie można oddzielić od poszukiwania Boga, od spotkania z Jego Słowem, na którym można zakotwiczyć swoją egzystencję, od służby braciom, zwłaszcza tym najsłabszym (Papież Franciszek, List do ks. prałata L. Leuzziego z okazji stulecia kanonizacji, 13 lutego 2021 r.).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA ÓSMA: Jezus pociesza płaczącące niewiasty. 

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade mną; płaczcie raczej nad sobą i nad synami waszymi” (Łk 23, 28).

– Gabriel swoim krótkim, ale intensywnym życiem pozostawił po sobie ślad, którego skuteczność przetrwała do dziś. Niech przykład tego młodego zakonnika pasjonisty, silnego w wierze, stałego w nadziei i żarliwego w miłości, prowadzi drogę osób konsekrowanych i wiernych świeckich w napięciu miłości do Boga i do bliźniego (Papież Franciszek, List do ks. prałata L. Leuzziego z okazji stulecia kanonizacji, 13 lutego 2021 r.).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA DZIEWIĄTA: Pan Jezus upada po raz trzeci.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Ale Ty, Panie, nie bądź daleko! Ty jesteś moją siłą, spiesz mi na pomoc”. (Psalm 22:17).

– Przykład drogiego młodego pasjonisty, który w krótkim czasie osiągnął świętość, uczy, że trzeba z wielką pokorą i duchem posłuszeństwa oddać się „łasce” Boga: On pragnie naszej miłości! (Święty Jan Paweł II, Spotkanie z pasjonistami w sanktuarium św. Gabriela, 30 czerwca 1985)

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA DZIESIĄTA: Jezus zostaje obnażony z szat.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Podzielili więc Jego szaty i rzucili losy o Jego suknię, aby rozstrzygnąć, do kogo ma należeć” (Mt 15,24).

– Wokół postaci tego młodego świętego możemy dostrzec, jak naprawdę Bóg działa w historii ludzi i samego Kościoła, swoją boską łaską i swoimi nieprzewidywalnymi i tajemniczymi darami (św. Jan Paweł II, Spotkanie z pasjonistami w sanktuarium św. Gabriela, 30 czerwca 1985)

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu.

STACJA JEDENASTA: Pan Jezus przybity do krzyża.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Ukrzyżowano Go ze złoczyńcami, jednym po prawej, drugim po lewej Jego stronie” (Łk 23, 33).

– Innym powodem do pochwały dla tego młodego sportowca Chrystusa jest jego wyjątkowe umiłowanie pokuty i umartwienia. Nauczył się panować nad nieuporządkowanymi uczuciami i podporządkowywać ciało. Idąc za nauką swego ojca i założyciela, św. Pawła od Krzyża, nie tylko rozważał bolesne męki naszego Zbawiciela i Jego Matki Maryi, ale także nauczył się w nich uczestniczyć, do tego stopnia, że ​​składał siebie Bogu w ofierze o woni słodkiej (św. Jan XXIII, List Sanctitatis altrix, 27 lutego 1962).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu .

STACJA DWUNASTA: Pan Jezus umiera na krzyżu.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– Gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha.” (J 19, 30).

– W życiu św. Gabriela nie było niczego zewnętrznie wyjątkowego, ale ileż bogactwa wewnętrznego wibrowało w jego wrażliwej i hojnej duszy! Ileż całkowitego poświęcenia potrafił on uczynić Bogu i Maryi, w absolutnej wierności Regule oraz duchowi modlitwy i pokuty! Zgodnie z charyzmatem Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa, sekret swojej doskonałości odnalazł w medytacji nad ukrzyżowanym Chrystusem i Jego Bolesną Matką u stóp Krzyża. W szkole Jezusa i Maryi udało mu się w krótkim czasie, zaledwie w kilka lat, osiągnąć najwyższe szczyty doskonałości z prawdziwie podziwu godnym zapałem: „ad Iesum per Mariam!” (Święty Jan Paweł II, Spotkanie z młodzieżą w sanktuarium św. Gabriela, 30 czerwca 1985).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu .

STACJA TRZYNASTA: Pan Jezus zdjęty z krzyża.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Józef z Arymatei wziął ciało Jezusa i owinął je w czyste płótno” (Mt 27, 59).

– Lubię przypominać, że – jak piszą świadkowie – wszyscy podziwiali w drogim młodym świętym Gabrielu jego żywą pobożność do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, do Męki Pańskiej i w sposób szczególny do Matki Boskiej Bolesnej. Ty również naśladuj świętego Gabriela, który w ciągu niewielu lat życia osiągnął szczyty świętości; kochajcie Najświętszą Maryję Pannę, wzywajcie Ją z miłością i ufnością w waszych cierpieniach: Ona, która była „bolesna” i znała łzy, jest naszą wielką, prawdziwą Pocieszycielką! (Święty Jan Paweł II, Spotkanie z młodzieżą w sanktuarium św. Gabriela, 30 czerwca 1985).

Zdrowaś Maryjo.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu .

STACJA CZTERNASTA: Złożenie Jezusa do grobu.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

– „Józef złożył Go w grobie wykutym w kamieniu, w którym nikt jeszcze nie był pochowany” (Łk 23, 53).

– Radość chrześcijańska była cechą charakterystyczną św. Gabriela, który nawet w nieustannym rozważaniu Męki Pańskiej i Najświętszej Maryi Panny Bolesnej przeżywał głęboko wszystkie jej wewnętrzne odgłosy i czynił ją przedmiotem rozmów i korespondencji listownej (św. Jan Paweł II, Spotkanie z młodzieżą w sanktuarium św. Gabriela, 30 czerwca 1985).

Chwała Ojcu.

Matko Święta, ach! Sprawiasz, że rany Pana odciskają się na moim sercu .

ZAKOŃCZENIE

Módlmy się. Niech obfitość Twoich darów spłynie, Panie, na tych, którzy wspominają śmierć Chrystusa, Twojego Syna, w nadziei na zmartwychwstanie wraz z Nim, za wstawiennictwem św. Gabriela od Matki Bożej Bolesnej: niech przyjdą przebaczenie i pocieszenie, niech wzrośnie wiara i głęboka pewność wiecznego odkupienia. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Módlmy się w intencjach Ojca Świętego: Ojcze nasz, Zdrowaś Mario, Chwała… .

Niech Męka Pańska i boleści Maryi będą zawsze w waszych sercach. Idźcie w pokoju Chrystusa.

Bogu niech będą dzięki.

Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec, Syn † i Duch Święty.

Amen.